tag:blogger.com,1999:blog-82458175844611291092012-05-27T13:07:56.531+03:00ΑΝΕΜΟΣΚΟΡΠΙΣΜΑΤΑΝικόλα Παπανικολόπουλοςhttp://www.blogger.com/profile/12140638389970784812noreply@blogger.comBlogger406125tag:blogger.com,1999:blog-8245817584461129109.post-3408452625085661592012-05-21T23:07:00.001+03:002012-05-22T22:24:00.632+03:00ΑτιτλοΤην κοίταξε στα μάτια.. σα μέλισσα που θέλησε να τρυγίσει το φως. Επίμονα.. με λαχτάρα μα και τρυφερά πολύ... Σκίρτησε στο βλέμμα του το στήθος της.. Στα χείλη της ένιωσε τον αέρα από τα φτερά της μέλισσας...Το φιλί ήρθε μόνο του.. χωρίς προηγούμενη σκέψη.. Κι ήταν γλυκό όπως το μέλι.. κι αλμυρό όπως ο άνεμος της θάλασσας... γλυκυς αναστεναγμος ξεφυγε απο τα φλογερα της χειλη οταν σταλαξαν ταΝικόλα Παπανικολόπουλοςhttp://www.blogger.com/profile/12140638389970784812noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8245817584461129109.post-21732191065946554762012-05-21T10:07:00.002+03:002012-05-21T10:07:56.404+03:00ατιτλοΠόσα να κρύψω ήθελα, στη βαθειά Νύχτα.. Όμως.. στο σκοτάδι αιμοραγούν, λάμπουν ασήμι ακριβό που χλωμιάζει την Πανσέληνο στο σεντόνι μου σχηματίζει την παρουσία σου.. Με προδίδουν χείλη και μάτια, το αόρατο άγγιγμα... Και συ, ανατέλεις τότε μέσα στη Νύχτα, ήλιος λαμπρότερος από τον ήλιο στο φως που στέργει ένα δάκρυ, ή ένα χαμόγελο.. Τίποτα, δεν μπόρεσα να κρύψω.. Από Εσένα..Νικόλα Παπανικολόπουλοςhttp://www.blogger.com/profile/12140638389970784812noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-8245817584461129109.post-55662597621707154162012-05-21T08:52:00.000+03:002012-05-21T08:52:24.911+03:00ατιτλοΗ νύχτα ξέρει σαν ξημερώνειόπως τσιγάρο, στο πόνο να λιώνει.μα είναι το γέλιο της ένα σεντόνι..από τον κόσμο κρύβει το χιόνι.Κι αφήνει μόνο άστρα και κάστραστα δυο σου μάτια, νά΄μαι κομμάτια.Να μη με βρούνε οι ταχυδρόμοι,μήτε το περαστικό το χελιδόνι..Η νύχτα αντέχει να αγαπάει,γι αυτό γνωρίζει πως να πονάει..Νικόλα Παπανικολόπουλοςhttp://www.blogger.com/profile/12140638389970784812noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8245817584461129109.post-76704162833903470082012-05-15T19:02:00.000+03:002012-05-21T23:40:23.164+03:00ατιτλοΤο πρόσωπό σου κέρωσε στο φως των αστεριών, μία ευχή σου θύμισε που κάποτε είχες κάνει. Σα νά' ταν άλλου η ζωή κι όνειρο η δική σου, κι απότομα σα ξύπνησες απόρησες τρομαγμένος. Κι αρχίσανε φαντάσματα να παίρνουνε ζωή από τον κόσμο της σκιάς ένα ένα ν΄ανεβαίνουν. Μάτια γεμάτα με φωτιές κι ασάλευτα τα χείλη. Κι όμως, το γνώριζες καλά τι θέλανε να πούν. Ακόμη αξημέρωτα που κίνησες να φύγεις πάνω Νικόλα Παπανικολόπουλοςhttp://www.blogger.com/profile/12140638389970784812noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8245817584461129109.post-77194056674349060992012-05-15T18:56:00.003+03:002012-05-15T18:56:39.930+03:00ΑτιτλοΕίναι η μορφή σου τ' ονειρό μου.Με τα μάτια κλειστά το προσωπό σου κοιτώ...Σ΄αγαπώ.. Πως γίνεται να σ΄αγαπώ τόσο,και να επιβιώνω έξω από το σώμα σου,ν΄ανασαίνω, χωρίς τα χείλια σου; Πως; Ίσως επειδή έμαθα να ζω στ΄ονειρό μου.Εκεί, να σε νιώθω.. να σ΄ανασαίνω.Και να χωράω την υπαρξή μου,σε κάτι τόσο δα λεξούλες.. και φράσεις.Οι λέξεις γίναν το αίμα μου, το πνεύμα μου, Εσύ...Έτσι, να σ΄αγγίζω μπορώΝικόλα Παπανικολόπουλοςhttp://www.blogger.com/profile/12140638389970784812noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-8245817584461129109.post-65971085570516105822012-05-11T22:53:00.000+03:002012-05-16T18:34:27.005+03:00ΑτιτλοΜέτραγα τις μέρες γράφοντας με το δάχτυλο στη σκόνη.. Ακατάλυπτα.. μόνο η ψυχή γνώριζε την ανάγνωση.. Μέτραγα τις μέρες πίσω απ' το προσωπείο, παγίδες θανάτου.. σιωπής.. Πόσος κόσμος ανίδεος βάδισε τη σιωπή μου.. Ατέλειωτα χιλιόμετρα μοναξιάς.. Χάρτινα χιλιόμετρα.. Το βράδυ σα σβήναν στα ονειρά τους τα τελευταία βήματα κι η μάσκα έπεφτε, αποκαλύπτοντας κάθε μου έγνοια, τα έκαιγα γεμίζοντάς τα μεΝικόλα Παπανικολόπουλοςhttp://www.blogger.com/profile/12140638389970784812noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8245817584461129109.post-55831714681894925712012-05-11T19:02:00.001+03:002012-05-11T19:02:58.665+03:00ατιτλοΚρύψε με, μέσα σου...κρύψου μέσα μου..γυμνή.. γυμνός..Δίχως ένα ρούχο να ψεύδεται,χωρίς ένα αστέρι στα μαλλιά,χωρίς φεγγάρι...Τίποτα ανάμεσαστο στήθος μου και το στήθος σου,ούτε η ανάσα..Κοινή θά' ναι.. Ανάσα μου!Κρύψε με στην αλήθεια σου, αγαπημένη..Θα σε κρύψω στην αλήθεια μου..Ύπαρξή μου, κι Αγάπη μου!Στα μάτια μου να λάμπεις..στα μάτια σου να ζω...Στη γυμνή μας αλήθειαδε θα μας βρούνε ποτέ..Νικόλα Παπανικολόπουλοςhttp://www.blogger.com/profile/12140638389970784812noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8245817584461129109.post-45372091958496006252012-05-11T18:58:00.002+03:002012-05-11T18:58:07.132+03:00ΑτιτλοΔεν Θέλω ψωμί.. το σώμα σου Θέλω.. δεν Θέλω κρασί.. τα χείλη σου Θέλω.. Ωκεανούς απέραντους να ταξιδεύουμε.. Μόνο εκείνος ο γλάρος που σκούζει πάνω στο κατάρτι με φτερούγα σπασμένη.. Σχίζει την ψυχή μου.. Δυο λουρίδες λευκό μετάξι.. Να σου χαρίσω ήθελα τη μια στα μαλλιά να δέσεις.. Να δέσω την άλλη στην καρδιά μου. Να μη νιώθω κάθε π' αποχωριζόμαστε. Κορδέλες λευκές.. όταν φυσήξει δυνατά αν Νικόλα Παπανικολόπουλοςhttp://www.blogger.com/profile/12140638389970784812noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8245817584461129109.post-68115700414093604522012-05-08T22:32:00.001+03:002012-05-08T22:37:21.529+03:00κι είναι φορές..Κι είναι ο θάνατος φορές φορές σαν αδελφός που στοργικά σκεπάζει την ψυχή μου να μη κρυώνει η καρδιά μέσα σε φλόγες πιο παγωμένες απ' τού θανάτου την καρδιά. Χάσαμε απόψε, τη σκιά μας.Μα συ το αγνοείς. Και γω, που δε θέλω να σε πικράνω, κρύβομαι την ερημιά μου μη δεις.. καληνύχτα... σου λέω.. και κρύβομαι.. σε αλήθειες που δε θα ψάξεις να τις βρεις.. Πνίγομαι απόψε, σε μια θάλασσα από Νικόλα Παπανικολόπουλοςhttp://www.blogger.com/profile/12140638389970784812noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8245817584461129109.post-84390977442373947692012-05-08T20:19:00.001+03:002012-05-08T20:26:22.068+03:00ατιτλοΣιωπηλά τα λόγια και οι πράξεις κι οι σκέψεις φαντάσματα βουβά, γυρεύουνε στη νύχτα παραθύρι κι ας μην έχουν να πάνε πουθενά. Τόση αδράνεια που κοιμάται ο πόνος κι η ώρα ξεχάστηκε κι αυτή. Περνάνε τα χρόνια σα να ήταν μέρες μα η ζωή ακίνητη θωρεί. Σκέπασε το ψέμα τους καθρέφτες να μη δακρύζουνε  οι ζωντανοί. Παιδί, έφηβος, γυναίκα, άνδρας, αδύναμου γέρου πήραν τη μορφή. Κι είναι ο θάνατος στα Νικόλα Παπανικολόπουλοςhttp://www.blogger.com/profile/12140638389970784812noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8245817584461129109.post-2372147639914615192012-05-08T20:11:00.001+03:002012-05-08T20:11:06.992+03:00ατιτλοΓέμισμα της Σελήνηςτην καρδιά μου πληγώνει,παλλίροια έρωτοςτ' άστρα με την ψυχή μου ενώνει.και ο χρόνος κυλάκαι δεν νοιάζεται που, ξημερώνει,κι η ψυχή μουαπό τ' άστρα δεν έχει γυρίσει.Ξημερώνει.. πάλι νυχτώνει..αδειάζει η σελήνη.Μα η ψυχή μουαπό τ' άστρα, δε θα γυρίσει.Τη μορφή σου στο φωςμε φως ζωγραφίζει,η εικόνα σου ουρανόςπου τη ζωή μου φωτίζει.Νικόλα Παπανικολόπουλοςhttp://www.blogger.com/profile/12140638389970784812noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8245817584461129109.post-61285864398859135052012-05-07T21:28:00.002+03:002012-05-07T21:36:14.595+03:00ατιτλοΞύπνησα με σένα στη καρδιά μου κι ήσουν ήλιος μέσα στις αυλές. Βασίλεψαν τα όνειρα στο φως σου κι ανέτειλε η ψυχή ξανά στο χθες. Άσπρο γιασεμί η μυρωδιά σου τρικυμίες τα βλέφαρα βαστούν. Θάλασσα αταξίδευτη η ματιά σου γυμνή η αγκαλιά γυρίζει τις ακτές.Νικόλα Παπανικολόπουλοςhttp://www.blogger.com/profile/12140638389970784812noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8245817584461129109.post-87371447259780984622012-05-05T10:18:00.002+03:002012-05-05T10:18:19.618+03:00ατιτλοΘυμάμαι ένα καράβινα ταξιδεύει στο φως τις νύχτεςσ'άστρα ανάμεσα και γαλαξίεςκαι στων βυθών τις άχρονες αμμουδιές,γυρεύοντας τα όρια του κόσμουτον ορίζοντα - των ματιών σου -π 'ακόμη τότε δε γνώριζα.Γυρεύοντας στο δικό σου βλέμμανα βρω εμένα,την αρχή και το τέλος της ύπαρξης.Σε ζητούσα χωρίς να γνωρίζωπως αυτό έκανα: Σε ζητούσα!Από την λάμψη του πρωτου άστρουπου μου έμαθε τι θα πει σκοτάδικαι το Νικόλα Παπανικολόπουλοςhttp://www.blogger.com/profile/12140638389970784812noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8245817584461129109.post-77855351456446665962012-05-05T10:17:00.001+03:002012-05-07T21:29:57.423+03:00ατιτλοΚι είναι φορές που θέλω να στο πω το σ'αγαπώ μα με σωπαίνει θλίψη. Μη συννεφιάσει ο ουρανός και πριν το δεις το "σ' αγαπώ" η μπόρα σε κερδίσει. Είναι οι λέξεις μου κλειδιά για μια σπασμένη κλειδαριά το μυστικό που κρύβει. Δεν έχω άλλο θησαυρό απ'της ψυχής το σ'αγαπώ και όλος σου ανήκει.Νικόλα Παπανικολόπουλοςhttp://www.blogger.com/profile/12140638389970784812noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8245817584461129109.post-58014832776158925242012-05-02T23:09:00.001+03:002012-05-02T23:09:18.387+03:00Νότα Κύλησε μέσα απ τη καρδιά μου τη μεταξένια σχίζει σιωπή σα δάκρυ, τ' ονομά σου.. Θάλασσα τα χείλη μου, ορίζει γεύση επίμονη το ανεπίδοτο φιλί. Ένα ταξίδι τους χάρτες μου που καίει στα άστρα γεννημένο απ τής ματιά σου το μπλε.. Νότα που στο αίμα μου κυλά, και στίχος δεν αντέχει μόνο να είναι.. Τραγούδι είναι που την ανάσα σου ζητάει να ζήσει όσο, κι ύστερα ας πεθάνει... Νικόλα Παπανικολόπουλοςhttp://www.blogger.com/profile/12140638389970784812noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8245817584461129109.post-77734934987512906792012-04-21T16:55:00.001+03:002012-04-21T17:01:58.433+03:00ατιτλοΆσπρο σεντόνι τα όνειρα, ανεμίζανε τόσο δυνατά! Το κουρέλιασε ο άνεμος.. Και δεν είναι πια το σεντόνι εκείνο που θα διάλεγες τα τυλίξεις τα δικά σου όνειρα.. Στο τέλος της απελισίας μου δε θυμίζανε όνειρα.. Ξεγελάει τα μάτια, μπλεγμένος σωρός κορδέλες ασύμετρες, άσκημες... βρώμικες. Τι φταις κι εσύ, που να φανταστείς πως αυτό το μπερδεμένο κουβάρι κάποτε ανέμιζε παλευκο... Βωμός του Έρωτα, της Νικόλα Παπανικολόπουλοςhttp://www.blogger.com/profile/12140638389970784812noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8245817584461129109.post-8508842579240161752012-04-21T01:40:00.001+03:002012-04-21T01:52:35.234+03:00ΑτιτλοΚυλάει άστρα στις φλέβες.. Πως ήθελα να σκορπίσω τον ουρανό στο σεντόνι... Να κοιμηθώ στα όνειρά μου ανάμεσα... Να μην ξυπνήσω ποτέ ξανά.. Στα όνειρά μου ο χρόνος κυλάει όπως ένα πλωτό ποτάμι. Ήρεμα κι αργά.. Και κυλάει από τη θάλασσα προς τις κρυφές πηγές. Στα όνειρά μου βαδίζω στα ίχνη ενός παιδιού, όσο τ' ακολουθώ μικραίνω. Γίνομαι τόσο παιδί που ακόμα δεν έχω μάθει το Άλφα και το Βήτα Νικόλα Παπανικολόπουλοςhttp://www.blogger.com/profile/12140638389970784812noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8245817584461129109.post-15610159994380500862012-04-14T19:41:00.001+03:002012-04-14T19:41:48.053+03:00Ατιτλο Ρίζες των άστρων προεκτάσειςκαι στα κλαδιά σύμπαν ολάκερο βαστάς.Σπάζουν κομμάτια οι ψυχές που φτερουγίζουνπιο δυνατά από όσο η ρίζα τους βαθιά. Στάζουν φως τα κορμιά πάνω στο χώμα,μα είναι χωμάτινη της ελπίδας η καρδιά.Θάλασσα ολόκληρη, ποτάμια την οργώνουνπροσευχή η αγάπη στο αίμα τους κυλά. Ανάσα χτύπος και φιλί και χάδιτ'ανέμου την αγκαλιά να ευωδιάζει,Γι αγγέλους γλυκιά είναι μουσικήτ' Νικόλα Παπανικολόπουλοςhttp://www.blogger.com/profile/12140638389970784812noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8245817584461129109.post-37367016031927853512012-04-07T23:35:00.000+03:002012-04-07T23:35:39.476+03:00ΑτιτλοΔάκρυσε η νύχτα στην ομορφιά σου θάμπωσαν, τρεμουλιάσαν τ άστρα από επιθυμία κι εγιναν πεφταστέρια στην αγκαλια σου να βρεθούν Φωτίσανε τα μαλιά, τα χείλη, τα μάτια σου.. ...μυρισε ο τόπος γιασεμι... Μέθυσα να σ ανασαίνω! Χάθηκα στην αγκαλιά σου βρέφος,παιδί και άντρας, όμοια όπως αν είχα ναυαγήσει σ εξωτική θάλασσα, κι ολόγυρα γοργόνες κι ασημένιοι πόθοι να γράφουν στα κύματα κάτω από ένα Νικόλα Παπανικολόπουλοςhttp://www.blogger.com/profile/12140638389970784812noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8245817584461129109.post-13599797358162144382012-04-03T23:07:00.000+03:002012-04-03T23:07:04.952+03:00ατιτλοΣφραγίζουν οι ψυχές όπως τα χείλη, γεφύρι από κερύθρα υψώνουν μέλισες δυνατές ακατάπαυστες του έρωτα εργάτριες, πάνω από ποταμούς αγάπης... Κυλά, φεγγοβολά γλυκός ο πόθος μες τις φλέβες.. Και κατεβαίνουν άγγελοι το αιώνιο να ξεδιψάσουνε από τα στήθη και την πνοή, εκείνων που γίνανε Ένα κι Αγάπη!Νικόλα Παπανικολόπουλοςhttp://www.blogger.com/profile/12140638389970784812noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8245817584461129109.post-1573003311193804962012-03-31T18:34:00.007+03:002012-03-31T19:23:01.174+03:00Ατιτλο Κι αν κυματίζει στα στήθη η ελπίδαείναι τα μάτια ναυαγός μέσα στο φως...Καίνε τα βλέφαρα στ' ονείρου την λεπίδααιμοραγεί αστέρια ο ουρανός.. Κι είναι τα σύννεφα γάζα ματωμένηνα βαστήξουνε παλεύουν τον παλμό,καθώς στη βαθυκόκκινη τη Δύσητ' αστέρια μου μετράει ο καημός. Νικόλα Παπανικολόπουλοςhttp://www.blogger.com/profile/12140638389970784812noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-8245817584461129109.post-76315196035884333432012-03-24T01:39:00.001+02:002012-03-24T01:39:37.743+02:00ΔάκρυΔάκρυ σκοτεινό… γεύση ταξιδιού που πέρασε κι ένα φιλί που έγινε γλάρος να κεντάει στα σύννεφα το φως με τις φτερούγες του. Ποιος τον κοιτά πια τον ουρανό να δει το μήνυμα… που και το φως της άμμου σκέπασε, το σκοτάδι των ματιών του… ; Κι όταν εκείνη απομακρύνθηκε αργά από κοντά του μόνο εκείνο το δάκρυ φαινόταν στο ημίφως… ένα δάκρυ κόκκινο που κυλούσε στο αχνό του πρόσωπο κόκκινο σαν το αίμα Νικόλα Παπανικολόπουλοςhttp://www.blogger.com/profile/12140638389970784812noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8245817584461129109.post-6721176223739732832012-03-19T22:52:00.001+02:002012-03-19T22:52:38.176+02:00ατιτλοΜακάρι νά μουνα πουλί στο θρυματισμένο βλέμμα σου να αναζητήσω ουρανό.. Στο φως που κρύφτηκε στα κρύσταλλα των άστρων... Άρωτρο είναι η ψυχή. Ορίζουν τ΄αυλάκια της την καρδιά... Και τι είναι ο ουρανός; Αγάπης μήτρα τον γέννησε. Τι να φανερώσουν τα άστρα από της ομορφιάς σου την όψη; Αχ, να κοπώ, να σωπάσω.... Κρύσταλλο να γίνω, νιφάδα... Στο έλα της μέρας να σωθώ...Νικόλα Παπανικολόπουλοςhttp://www.blogger.com/profile/12140638389970784812noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8245817584461129109.post-55824316102026423582012-03-13T15:24:00.003+02:002012-03-13T15:26:11.631+02:00ατιτλοΛιώνουν τα κορμιά όπως οι ψυχές.. Λιώνουν οι ψυχές σα τα κεριά... στη φλόγα που ποτέ δε σβήνει.. Έρωτας λέγεται θαρρώ... μα ίσως, να είναι μόνο το κόκκινο κρασί που μας ποτίζει στις φλέβες κυλώντας... Στις όχθες του πουθενά, του ποτέ και του πάντα.. Κάτω από την λάμψη των αστεριών. Μα ίσως πάλι δεν είναι αστέρια.. Δάκρυα είναι.. Ίσως δεν είναι δάκρυα... Ιδρώτας. Ίσως πάλι ευχή να είναι.. Νικόλα Παπανικολόπουλοςhttp://www.blogger.com/profile/12140638389970784812noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8245817584461129109.post-49141777817095298202012-03-11T22:02:00.002+02:002012-03-11T22:02:21.361+02:00ατιτλοΘόρυβος ήμουν...ήσουν σιωπή.. Μπλέξαμε πνοές, στήθη... Ψυχές... μελωδία φτιάξαμε.. Κυρτώνοντας όμορφα τις χρυσές του ήλιου ακτίνες στα κορμιά μας.. Τόξα φτιάχνοντας.. Και το ασήμι του φεγγαριού κάνοντας βέλος στολίδι στα μαλλιά.. την ματιά.. την καρδιά..Νικόλα Παπανικολόπουλοςhttp://www.blogger.com/profile/12140638389970784812noreply@blogger.com0