ΑΝΕΜΟΣΚΟΡΠΙΣΜΑΤΑ

ατιτλο

2012-02-09T15:19:00.000+02:00

Ξέρω πως ήμουν άδικος μαζί σου στο όνομα της αλήθειας. Δεχόσουν στωικά το άδικο στο όνομα της αλήθειας, επιτρεποντάς μου να σε αργοσκοτώνω στο Φως. "Η αλήθεια" έλεγες " είναι προτιμότερη από το ψέμα". Να 'ηξερες αλήθεια πόσο με βόλευε αυτό. Φορές φορές γινόμουν απίστευτα σκληρός μαζί σου, ξεπερνώντας με Δούρειο Ίππο την ανοχή σου τις ανοχές μου. Δε σε αγάπησα. Δε σε μισώ. Δε μπορώ να πω, "δε σε

Άτιτλο

2012-02-09T14:59:00.003+02:00

Σκοτεινό κάτοπτρο τα μάτια σου, σκοτεινή η ψυχή.. Φοβισμένη... Σου λέω "έλα", μα συ δε μπορείς να δεις το φως. Σβήνεται ο ήχος πριν σε φτάσει στον απόηχο των βημάτων σου, καθώς γύρω γύρω γυρνάς πληγωμένο θηρίο, στον ίδιο κύκλο. Αιμοραγεί η ψυχή σου σκοτάδι... Κι όλο κρύβεσαι.. σε καταπίνει η σκιά. Μάταια... μάταια προσπαθώ να δω τα μάτια σου.....

άτιτλο

2012-02-09T14:57:00.001+02:00

Ποιος χρόνος.. ποιος τόπος... ποιο φως και ποια καρδιά... Και πως να τη γνωρίσω... Πόσο καιρό, ταξιδεύουν τα άστρα πρωτού συνθλιβούν το ένα πάνω στο άλλο. Κι ύστερα φωτιά.. κι ύστερα σιωπή.. ένα ακόμη ταξίδι..

Ατιτλο

2012-02-02T13:37:00.002+02:00

Κάθε που διάβαζα ένα μύνημα, τους πάπυρους έκαιγα... Σκόρπιζα στο χιονιά τις στάχτες. Δεν είναι πως δεν αγάπησα τις λέξεις.. Μα που τόσο όμορφα ο άνεμος ταξιδεύει τις στάχτες.. Έτσι, που να μην ξέρω κάποτε αν υπήρξα.. υπήρξες.. αν ματώσαμε. Να μπορώ να σε σκέφτομαι σα νιφάδα χιονιού, πάλευκη.... Κι εγώ παιδί χαρούμενο που σε κοιτάζω.. Κάθε φορά ξεκινώ να έρθω στα ονειρά μου... Νύχτες παγωμένες

Άτιτλο

2012-02-02T10:22:00.005+02:00

Σαν μέλι κυλάει ο χρόνος αργά, σκαλώνοντας σε μνήμες... Μνήμες τραχιές.. και μνήμες γλυκές. Παράξενο που δε πρόφτασε να τον αγγίξει η ψυχή. Μπροστά από τα μάτια της περάσανε μέρες και νύχτες, άστρα και συννεφιές.. Κι ένας ήλιος Λαμπρός, που έκανε τα πέταλα και τους μίσχους από τα άνθη, το κύμμα και την θάλασσα να ριγήσει από ηδονή. Σαν διαβάτες, που περνώντας κλέβανε το βλέμμα καθώς κατάματα

καληνύχτα

2012-02-02T10:22:00.000+02:00

Καληνύχτα, στου μεταξιού τη θάλασσα ταξίδι να σε πάει..... σε κάθε κύμα της ψυχής φιλί να σε κερνάει...

Ακροβάτης

2012-02-02T10:21:00.000+02:00

ανάμεσα σε δυο κόσμους.. Το ίδιο σχοινί.. η ίδια απόσταση. Εσύ και στον ένα και στον άλλο.. Έχει νόημα να περάσεις απέναντι; Ίσως το πιο βαθύ σημειο της επαφής το κενό να είναι... Μα δε θα το μάθεις ποτέ χωρίς να περάσεις στην άλλη άκρη.. Αν ανήκεις εκεί ή εδώ... Κι είναι φορές που δε μπορείς να σταματήσεις πετάλι να κάνεις.. Μη κοιτάς κάτω , μόνο εμπρός..

Ανατολή

2012-02-01T22:54:00.003+02:00

Βήμα το βήμα μάκρυνες το φως θα σε σκεπάσει. Το κόκκινο θα κλέψει της αυγής από τα μάγουλά σου... Δύση θα γίνει.. μα προχωράς, κοιτώντας πέρα από το σβήσιμο των περιγραμμάτων. Στην κοιμισμένη Ανατολή, που σ΄ονειρεύεται..

Άτιτλο

2012-01-21T14:20:00.006+02:00

Είναι ο χρόνος ανοιχτή πληγή. Είναι πηγάδι η ζωή, μέσα στο χρόνο. Καίει ολόγυρα η άμμος την ψυχή. Με τα φτερά στα χέρια, περπάτησε ως εκεί.. Όλα τα άστρα αναμένα μα ο φόβος τα βαστάει μακρυά.. Του θανάτου. Πως να κατοικήσει η ψυχή εκεί και πως να φύγει; Τα πεσμένα στα πόδια της πούπουλα κοιτά. Πόσα όνειρα που ο άνεμος θα πάρει... Τα σκελετωμένα της φτερά ορθάνοιχτα, τρυπούν με πόθο τη Σελήνη...

Άτιτλο

2012-01-21T14:10:00.002+02:00

Κι έφθασα ίσως στη μέση.. Το τέλος μας κανείς μας δεν το ξέρει. Κι έφθασα ίσως στο τέλος... με τα ίσως. Μα ίσως υπάρχει ακόμα καιρός. Ταξίδεψα άλλοτε με τα δάχτυλα κι άλλοτε τα φτερά της νύχτας φορώντας. Θυμάμαι με την καρδιά.. θυμάμαι με το σώμα. Ακόμα και με το κενό.. την απουσία.. θυμάμαι...

Ανέμη...

2012-01-15T22:00:00.002+02:00

Ταξιδεύεις μόνη σε στίχους για καράβια στις νότες πάλι μαγκώνει η κλωστή κι αρχίζει κόκκινο κουβάρι να γυρίζει... Κι είναι ανέμη η ψυχή, ανέμη και το χέρι.

Καλημέρα

2012-01-08T22:10:00.001+02:00

Είναι το γκρι ο τέλειος καμβάς.. Φως και σκιά μαζί κοιμούνται, την ερημιά τους μοιράζονται... γεννάνε όνειρα ζωής να περπατήσεις.. να αγγίξεις.. το άρωμά τους να βαφτιστείς... Κι Αγάπη να μεθύσεις... Να μεθύσουν τα πόδια, τα χέρια.. η καρδιά... Στου ήλιου την πρώτη Καλημέρα!

ατιτλο

2012-01-05T19:07:00.005+02:00

Σε περίμενα.. κι ήλθες. Με κοίταξες σαν ένα αστείο ανθρωπάκι, τόσο χαζό ήταν το βλέμμα μου όπως σε κοιτούσα... Δε το ήξερα.. Δε το είχα καταλάβει. "Κοίτα" μου είπες δείχνοντάς μου παλιές φωτογραφίες... "Λιώνεις" Ήξερες όλη σου τη δύναμη. Κι η αξιοπρέπεια μέσα μου σώπαινε... Αμαχητί παρέδωσε ξίφος κι ασπίδα στα πόδια σου. Απαλά, μη πονέσω απαλά τα έσπρωξες και βημάτισες ως την κορυφή του θρόνου

ατιτλο

2011-12-18T22:04:00.000+02:00

Φύσηξε αέρας και σήκωσε σύννεφα γκρίζα ταξιδιάρικα... Απόμειναν οι κάκτοι να τον κοιτάνε καθώς περνά... αυτός μόνο.. μες την απέραντη ερημιά... Φεγγάρι παγωμένο τύλιξε την απελπισία στα αγκαθια τους Σώπασαν οι μνήμες.Κοιμήθηκαν χωρίς άστρο στην αγκαλιά.. Με τη σιωπή στα χείλη και τα όνειρα στάχτη βαδίζει σκυφτή... Το φεγγάρι απόψε δε θα δει το πρόσωπό της.. Σκοτεινό... Σκοτεινότερο από τη νύχτα

ατιτλο

2011-12-16T12:22:00.003+02:00

Είναι η φωνή της στον καθρέφτη στο κρύσταλο μέσα εγκλωβισμένη.. Το βλέμμα της χίλια ποτάμια που στεγνώσαν από νερό. Η θάλασσα ακόμα την καλεί στο στήθος της πληγή αγαπημένη. Κι ας έχει τον πόνο μόνη οφειλή τα βράδια της μπορεί και ταξιδεύει. Μες της σελήνης τα μακριά μαλλιά τα μάτια της σκεπάζει μη θυμάται. Τα άστρα παίρνει όλα αγκαλιά στο στήθος της τα πνίγει σα θυμάται.. Κι η θάλασσα τα

άτιτλο

2011-12-16T10:08:00.003+02:00

Είναι ο θάνατος σα σιωπή.. πόσο αλήθεια με ευτυχία μοιάζει... κι είναι το δάκρυ, στιγμές στιγμές σα τη βροχή κι η σκέψη νέφος μαύρο και η ψυχή αγιάζι... Κι ίσως μια λέξη να μην ειπωθεί... Μην ειδωθούν τα μάτια με τα μάτια... κι η αγκαλιά μένει αδειανή... Όμως .. που πάνε τα όνειρα όταν κυλάνε; Όταν βουβά, σκοτεινιασμένα, με την αντάρα σμίγουν της βροχής και με του χρόνου το βαθύ

Καλημέρα

2011-12-16T10:07:00.001+02:00

ατιτλο

2011-12-15T12:52:00.005+02:00

Συντρίμια ερώτων.. σάρκα καρδιάς ανεμίζει γατζωμένη στις κοφτερές κόχες. Κουρτίνα η αναμονή του ύπνου.... Και το δωμάτιο κενοτάφιο χαράς. Διαδρομές που αγαπηθήκανε, κορμι ζυμωμένο με όνειρα από τις διαδρομές σου.. ως της ψυχής τη σιωπή.... Εκεί σε κρύβω.. εκεί που αγαπώ να κρύβομαι.. Μακριά από βοή, σκέψη... χρόνο... Μα η αυγή γελάει με τη σιωπή μου... Δακρύζω στη σκληρότητα των χρωμάτων της..

ατιτλο

2011-12-15T08:57:00.003+02:00

Κι αν μελαγχολήσω, μη δίνεις σημασία. Θάλασσα η ψυχή και τρικυμίζει... Πάρε νερομπογιές και ζωγράφισε την τρικυμία... Θα δεις πόση γαλήνη τότε σε τυλίγει.. Κι αν με δεις να καίγομαι, αγνοησέ με. Και πύρωσε της καρδιάς το μέταλο εντός μου. Είναι η φωτιά που ξέρει να αλλάζει του ατσαλιού το νήμα που τη ζωή οδηγεί.. Κι αν δεις ένα λουλούδι σε ένα κάμπο, μη φανταστείς πως πάντοτε λουλούδι ήταν. Την

Άκου

2011-12-10T17:42:00.001+02:00

Άφησε σε παρακαλώ τη μουσική να σε οδηγήσει. μη ρωτάς... μη μιλήσεις... Γύρε το κεφάλι σου πάνω στο στήθος .. κι άκου... Άσε τη μελωδία.. τις νότες.... να οδηγούν τα βήματά σου. Την ανάσα σου... Άκου...γύρε πάνω μου .... νιώσε!... Σε βαθύ ποτάμι μας οδηγούν με πάθος οι νότες.. Μη φοβάσαι.. αφέσου.. στροβιλίσου.. φύλλα είμαστε... Που ο αγέρας έριξε το ένα πάνω στο άλλο.. δεν έχει δύναμη το

Ύπαρξη

2011-12-10T09:12:00.002+02:00

Συνάντησα ένα ναυτικό που δεν ταξίδεψε ποτέ του.. Κάθε πρωί ως τη δύση στεκότανε στο λιμάνι δίπλα από εκεί που δένουνε τα πλοία.. Και κοίταζε πέρα μακριά τον καιρό... Τον ορίζοντα κοίταγε.. Τον πλησιασα μια μέρα και είδα στο βυθισμένο του πρόσωπο άξαφνα να λάμπει ένα διαυγές χαμόγελο... Αλλάξανε χρώμα τα μάτια του.. Δεν άντεξα.. ρώτησα. αν και μου το είχανε πει στο νησί... Είναι τρελλός... να

Αστέρι

2011-12-07T18:00:00.005+02:00

_ Κοιμάται ο πόθος Αντιγόνη; _ ... κοιμάται... _ Κι άμα κοιμηθεί ο ποθος, ξυπνάει μετά; _ Δεν ξέρω.. ίσως.. αν δε χάσει το δρόμο... μα ίσως και να μην ξυπνήσει ποτέ.... Κοίταξε το προσωπό της στον καθρέφτη... τα μάτια.. την κοίταξε βαθιά μέσα στα μάτια. Δάκρυσε.... _ Κοιμάται ο ποθος... σα την αρρώστια κοιμάται... ποτέ δεν ξέρεις πότε θα κάνει μετάσταση... αθόρυβα απλώνει τις ρίζες του και

Καπνός

2011-12-04T17:51:00.002+02:00

Κουράστηκα να ζω μόνο για άλλους... .. κουράστηκα να ζω... με καρδιά που δε μου ανήκει.. Θα κάτσω στο πεζούλι σου ζωή, θα κάτσω να ξαποστάσω... Κι ίσως κοιμηθώ στο πολύβοο δρόμο σου μη γυρίσω.... Με κούρασαν οι αλήθειες σου που μου στερούν το ψέμα... Κάθε ανάσα μου πληγή κάθε πληγή δάκρυ κρυφό, θάλασσα να διασχίσω... Μα ίσως απόψε κοιμηθώ στ'όνειρο χωρίς όνειρο να σεργιανίσω... Ποτέ δεν ήμουν

ατιτλο..

2011-12-03T19:26:00.008+02:00

Φωτογραφία Έλλη Ψύχα Καλημέρα σας κόσμε, καλημέρα αγάπη, καλημέρα ζωή! Μεσημέριασε πια... μα η ζωή είναι πάντοτε ωραία.. Καλημέρα! Η ζωή πάντα αρχίζει .. κάθε μέρα.. κάθε λεπτό... κάθε πνοή.. Η Ζωή είναι ωραία και σε πείσμα των καιρών, παραμένει ωραία. Γι αυτό φόρεσα τα λευκά μου ενδύματα, το λευκό καπέλο μου, τη χαρούμενη βεντάλια μου βαστώ.. και σας φωνάζω καλημέρα!!! Τα κόκκινα βαμένα

άτιτλο

2011-12-03T19:12:00.004+02:00

Φωτογραφία Έλλη Ψύχα Χιλιόμετρα μετά, χαθήκανε όλοι... Χιλιόμετρα ταξιδιού μέσα μου... Δεν υπήρχανε πλέον πρόσωπα, όψεις κτιρίων, εσύ... Ή μήπως υπήρχες μόνο εσύ; Ζεστό παλτό σ'ένιωθα να μου ζεσταίνεις την καρδιά.. το κορμί.. εσύ μόνο! Κάθε μου βήμα , ο δρόμος μου όλος εσύ... Όσο πιο μακριά σου έφευγα τόσο γύριζα κοντά σου... Τα φώτα γίνανε αιχμηρά βέλη. Κάθε βήμα μια δική σου φωνή, μια

Το μπαουλάκι της καρδιάς

2011-12-03T00:12:00.002+02:00

Στην οδό Αμνησίας... Εκεί τον γνώρισα. Ήταν θυμάμαι εθνική εορτή... Με κάλεσε να γιορτάσουμε μαζί... Όλη μέρα κουνούσαμε σημαιάκια, τρέχαμε, γελούσαμε... Όλη μέρα πάνω κάτω βαδίσαμε παρέα.. Η ώρα πέρασε.. νύχτωσε... Του πρότεινα να μείνει στο σπίτι να συνεχίσουμε τη γιορτή. Το δέχτηκε... Γιορτάζαμε την πατρίδα μας ως το πρωί... Το πρωί έλειπε... Πήγα.. τον βρήκα... Στην οδό Αμνησίας όπου τον

Ακροβάτης του Έρωτα

2011-12-02T14:06:00.002+02:00

Δαίμων, Άγγελος, Θεός ή άνθρωπος... Ζωή ή στιγμή, κεραυνός ή επιβάτης σε ταχεία θανάτου. Πατώ μια στο λευκό μία στο μαύρο τους κανόνες αντιστρέφοντας εγώ, που αύριο δε θα είμαι και χτες δεν ήμουν. Διεκδικώντας ζωή.. Την στιγμή... όπως θες πες το. Δε θα μπορέσω να σου μάθω αυτό που ήδη γνωρίζεις. Οι λέξεις.. οι σκέψεις.... κάθε τι που εξηγούμε αλλάζει όψη... στην καρδιά. Κι η ψυχή μου, δεν

N.N + N.Π.

2011-12-01T15:25:00.004+02:00

Κι έγειρα το κεφάλι μου δειλά να βρω τον ουρανό μου μέσα από μια σχισμή φωτός που είχε ακόμα μείνει… Κι ο ήλιος έξω έφεγγε Κι ήταν ακόμα μέρα… Ν.Κ. Πετάρισε στο βλέμμα η καρδιά, στα φτερά των βλεφάρων αφέθηκε.. Κι ήσουν εσύ ο ήλιος, της μέρας τ΄όνειρο... Γλάρος λευκός που κεντάει το μπλε, με Φως π' αποκοιμήθηκε... στη σχισμή της κουρτίνας. Κι ήσουν εσύ, και η νύχτα και η μέρα.. Η

ατιτλο

2011-11-28T21:41:00.003+02:00

Βαρύτιμο ασήμι.... στο λαιμό σου το φόρεσες.. χείλη απαλά...κατάβαση κάνανε στον Άδη της καρδιάς σου.. Και ζήλεψε η σελήνη του φιλιού το φως... το λευκός στήθος στα χείλη του.... Κι έλαμψε και εκείνη, από ζήλεια, τη νύχτα καίγοντας των εραστών... Κι ήταν το φως της ως κερί αδύναμο, στων ματιών σου το φως εμπρός, στης ευτυχίας το δάκρυ.... Κι ήταν λαμπάδα αναμένη το κορμί σου... Κι η θάλασσα όλη

Αγάπης πιοτό

2011-11-28T21:16:00.001+02:00

Της αγάπης το πιοτό, δεν είναι κέρασμα... Της αγάπης το πιοτό είναι βροχή.. Ποταμός είναι άγριος και θάλασσα.... και στα μάτια σου, άγριο πουλί... Ουρανός να γίνεις πρέπει για να πιεις xωματένια στήθη και ζεστό φιλί... Κάψε με σαν ήλιος να γενώ βροχή... Χόρεψέμε στων ανέμων το κορμί... Κι ύστερα, ποτάμι κάνε με, θάλασσα πλατιά, Στόμα σου και σώμα σου, να μη διψώ ξανά... Νικόλας Παπανικολόπουλος

Ατιτλο

2011-11-23T19:14:00.003+02:00

Πίσω από τα ψέματα των κατόπτρων και τις αντικρυστές ματιές υπάρχει εκείνος που γνωρίζεις... κι η ψυχή του, ψυχή σου είναι... Ύλη πρώτη των άστρων.. Ύλη πρώτη και της σκοτεινής νύχτας, που στα σωθικά της καρπίζει μυστικά το φως... Μη κοιτάς απένατι.. μέσα σου κοίτα.. Και θα με βρεις...

ατιτλο

2011-11-23T18:45:00.001+02:00

Όαση συμπόνιας, χαμόγελα βρεγμένα.. Ψυχές εξατμισμένες, σκορπίζουνε, από τα χαμόγελα στα φυλώματα των δέντρων. Ανασάνει Ο θεός το έργο του, κι ευωδιάζει στα ροδισμένα μάγουλα ο Έρωτας κι η Καλοσύνη του.

ατιτλο

2011-11-23T18:03:00.000+02:00

Στη μνήμη του αίματος, θα σκύβουν τα όνειρα, εφιάλτες πια, να ξεδιψάει ο πόνος τους. Σκιές σκιές, θα χάνονται στα πτυχώματα της κουρτίνας του νου... και φως πιο δυνατό από το αίμα που κυλάει μέσα μου, και θυμάται.. και θυμάμαι... άλλο δε θά' χω.... Κι όταν η επιστροφή σου κυριεύσει ολότελα όση τρέλα μ απόμεινε, από τα σπασμένα κλαριά του έρωτα, τα τσακισμένα φύλλα - φτερά νεράιδων ( πιστεύω

ατιτλο

2011-11-23T17:27:00.002+02:00

Κι αν σε σκεπάσει το κρύο του χειμώνα, αν το λευκό του πέπλο την επιδερμίδα σου ντύσει... Αν η άβυσος γύρω σου κατοικήσει και σε κάνει νησί... Και βοή ανέμων σμίγει στο καλεσμά της γη θάλασσα κι ουρανό... Και μέσα από τα δόντια του χρόνου, να διαβώ πρέπει, για να σε βρω.. Δίχως φως.. άστρο ή κερί... ή σπίθα σπίρτου.... παραμερίζοντας μία μία τις κουρτίνες των φόβων σου... Θα σε βρω.....

ατιτλο

2011-11-23T16:50:00.002+02:00

θα έρθω αγνώριστος... Δε μοιάζω σε ότι ονειρεύτηκες.. Θα έρθω Άγνωστος... Μη με κοιτάξεις με τα μάτια... Μη ψιλαφήσεις στα δαχτυλά σου τη μορφή μου. Στην καρδιά μου ακούμπα.... Νιώσε.... τα κύματα που ξεπηδούν σε κάθε χτύπο με μοναδικό προορισμό τους, εσένα... Νιώσε... Το πέταγμα ενός γλάρου, τον πόθο στα φτερά του... Μη με κοιτάς στα μάτια με τα μάτια... Μη λες πως με κοιτάς μέχρι να δεις τις

Ατιτλο

2011-11-22T20:53:00.004+02:00

Σε θυμάμαι... κοριτσάκι ακόμα να χάνεσαι στις διάπλατες σελίδες των βιβλίων με τα μάτια ορθάνοιχτα.. Να κοιτάνε πέρα από τις λέξεις.. πιο μακριά και πιο μετά από εκεί που αρχίζει και τελειώνει το παραμύθι... Σε θυμάμαι.. με τα κερασένια σου χείλη να ευωδιάζεις την ψυχή που κατοικεί στο στήθος μου.. Το άρωμά σου.. τη πνοή σου... Ανάσα μου! Σε θυμάμαι... Στο δικό μου παραμύθι δεν έφυγες ποτέ.. Σε

Ατιτλο

2011-11-19T19:04:00.002+02:00

Ο χρόνος μου τελειώνει πάνω στη γη.. και πρέπει να εγκαταλείψω όσα συνήθισα.. κι όσα αγάπησα.. Με γυμνό το φως της ψυχής να ταξιδέψω στο Φως... Κι όμως δε μπορώ. Βαριά λύπη με δένει... Δεν είμαι το νιογέννητο φως που ήμουνα.. Ούτε ο άνεμος ο αδέσμευτος.. Ό,τι ήμουνα δεν είμαι κι ούτε μπορώ πάλι να γίνω. Ο χρόνος τελειώνει.. πλησιάζει η ώρα.. Κι εγώ δεν είμαι πια πνεύμα ή άγγελος. Πήλινα γίνανε

H Ζωή Μιας Νεράιδας - μέρος 1ο

2011-11-19T18:05:00.003+02:00

H Ζωή Μιας Νεράιδας ( της κόρης μου Δανάης Παπανικολοπούλου Λαλέ - ετών 12 ) Στην λίμνη Στυμφαλία υπάρχει μια νεράιδα η Λέπρα. Όμορφη με δέρμα κρύο σαν τον πάγο, μαλλιά καστανά σγουρά, τα μάτια της ήταν μπλε σκούρο στο χρώμα του ουρανού και χαρακτήρα γλυκό, απότομο, ήρεμο και γαλήνιο σαν το νερό. Κόρη του Ήλιου και της Σελήνης αλλά επειδή την ζήλευαν πολύ οι γονείς της εξαιτίας της ομορφιάς

Ατιτλο

2011-11-18T21:53:00.000+02:00

Γιατί…; αναρωτήθηκε… στρέφοντας το βλέμμα της προς τον ουρανό… Γιατί να μη μπορώ να πετάξω κι εγώ τόσο ψηλά… Από κει πάνω όλα φαίνονται μικρά, λίγα, μακρινά, απλά, εύκολα, ήρεμα, αδιάφορα… Αυτό χρειαζόταν… σκέφτηκε… και κοίταξε με θλίψη τα βρεγμένα της φτερά… Nάντια Κωνστάντου Κι ο ουρανός που την άκουσε, σκοτείνιασε περισσότερο... Μέσα στην μαύρη του καρδιά τ άστρα μοιάζανε ακόμα πιο λαμπερά..

ατιτλο

2011-11-18T21:46:00.002+02:00

Παράξενο , έτσι να αποστατεί η καρδιά... από την αυγή. Κενό το έλα της, χωρίς εσένα... Παράξενο που τα μάτια αντικρύζουν την αυγή. Που ο ήλιος δε πάγωσε στην καρδιά μέσα.. κι ανέγγιχτος, άσπλαχνος, φωτίζει.... Παγωμένη έρημος, Δυνατό φως... Κι όλο χάνομαι στα δαιδαλώδη μονοπάτια της ψυχής μου, να κρυφτώ.. Να κρυφτώ, μη με βρει η απουσία σου.. Κατάβαση ως εκεί, που ξέψυχη κοιμάται η Σελήνη.. από

Ατιτλο

2011-11-15T21:35:00.002+02:00

Μου είπες πως δε γράφω χαρούμενα ποιήματα, πως όλα μ' ένα δάκρυ τελειώνουν... Τα πιο όμορφα, αληθινά, δε τά' χω γράψει, γιατί δε βρήκα λέξεις να περιγράψουνε το χαμογελό σου, ή το λευκό σου δέρμα και τα κόκκινα χείλη σου. Δε μιλώ για τα μάτια... δε μπορώ να μιλήσω γι ' αυτά.. δε μπορώ να μιλήσω σ΄έκσταση τόση μέσα... Μόνο να ονειρεύομαι μπορώ... και να Υπάρχω!

Νύχτωσε

2011-11-15T20:27:00.005+02:00

Νύχτωσε... κι η πανσέληνος δύει στης ψυχής μου τον Ωκεανό. Κάπου πέρα από τα ονειρά μου, ταξιδεύει μια Ήπειρος.. ή ένα αστέρι... Κάτω από τον ίδιο Ουρανό και την ίδια Συννεφιά της ματιάς σου... Η θύελα, μαστιγώνει ανυπεράσπιστο της ψυχής το κυβούρι... Κορμί ανυπεράσπιστο, παραδωμένο στη φωτιά των Θεών.. στον Έρωτα... Σχίζει στα δυο το κορμί ο κεραυνός κι ενώνει Τον Ουρανό με τη γη.. Το όνειρο με

Ατιτλο

2011-11-12T11:12:00.004+02:00

Είναι Χειμώνας και η Άνοιξη κοιμάται, βασίλισσα που στο φιλί σου θ'ανατειλει. Με το φαρμάκι κοιμάται στην καρδιά, κι ολόγυρα, λευκή θλίψη την τυλίγει. Είσαι το λάθος προς αποφυγή, κι εγώ λάθος που το λάθος σου ζητάω. Να επιστρέψω που γυρεύω στη ζωή στο φαρμάκι σου ξανά να ξεψυχάω.

Άτιτλο

2011-11-11T15:07:00.002+02:00

Κάθομαι εδώ σε μια γωνιά του ΚΑΠΗ κι ο νους μου σε σένα φτερουγίζει. Σήμερα έμαθα μια ιστορία. Της Σόνιας και του Χρήστου. "Σόνια μου!" της λέει και γλυκοδακρίζει. Κι εκείνη, στο αλτσχάιμερ χαμένη, καθώς της σιγοτραγουδά τραγούδια αγάπης, να τον θυμάται στη θολούρα μέσα Εκείνον μόνο... όταν της τραγουδά... Και με γλυκύτητα "Χρήστο μου!" λέει. Και το λευκό της μάγουλο όπως το ρόδο ανθίζει. Και γω

Ήταν μια φορά....

2011-11-10T23:00:00.000+02:00

κι έναν καιρό... ... ένα παραμύθι μικρό.. Που κοίταζε από το παραθυρό του τη Ζωή, τα μεγάλα παραμύθια.. κι όλο έλεγε, με ντροπή.. Πως να υπάρξω δίπλα σε τόοοοσο μεγάλα Παραμύθια, κι εγώ; Κι η Ζωή πάντα προσπερνούσε αδιάφορη, ακολουθόντας τον πολύχρωμο ίσκιο των μεγάλων παραμυθιών... Ήταν ένα μικρό παραμυθάκι.. κι άλλα, πολύυυ Μεγάλα... Όταν η ζωή επέστρεψε στον Κυριό της, εκείνος, τη

Ατιτλο

2011-11-10T22:03:00.001+02:00

Σαν Οδυσσέας που γυρνά από ταξίδι μακρινό, έτσι, γυρνώ σε σένα. Ιθάκη που ποτέ δε φτάνω, κι όμως, βρίσκεται μέσα στην καρδιά. Όπου γυρνώ το βλέμμα , σε κοιτάζω. Ό,τι αγγίζω κι αγαπώ σε σένα το χαρίζω. Έτσι μονάχα να τ' αγγίζω μπορώ. Ακόμα κι η σκληρή πέτρα μες την τραχυτητά της έχει τον τρόπο γλυκά να φανερώνει τ' ονομά σου. Απέραντη η θάλασσα, πιο απέραντος ο ουρανός. Πιο πλαστιά θάλασσα κι

Ατιτλο

2011-11-06T10:11:00.002+02:00

Ήρεμη νύχτα.. ήρεμα ξημέρωσε η μέρα.. Μοιάζουν από ύπνο οι εικόνες. Αλήθεια, πονούσα χτες; Και σήμερα; Την ζωή μου συνεχίζω ή μιαν άλλη; Αρνούμαι να σκεφτώ.. να μη θυμάμαι.. Πέρα, πίσω από το τζάμι κι ακόμα πιο πέρα, τη θάλασσα κοιτώ που κυματίζει... Σαν παραμύθι η αγάπη με καλεί. Χαμογελώ πίσω από το τζάμι, με το ζεστό καλοριφέρ ν'ανάβει... Ξημέρωμα απόψε Κυριακής. Πιο πίσω η Δευτέρα

Ατιτλο

2011-11-04T23:36:00.001+02:00

Είναι φορές που πρέπει να στέκεσαι μακριά, όταν αγαπάς... Σαν ήλιος, που πίσω από τα νέφη, χρωματίζει το τοπίο αθορυβα.. Χωρίς να καίει τα λευκά χαρτιά στο φως του.. χωρίς να τρομάζει τα φρεσκοξυπνημένα όνειρα. Είναι φορές, που πρέπει κοντά να είσαι, κι άλλες, που πρέπει να φεύγεις... χωρίς να κάνεις θόρυβο... Όταν αγαπάς... Και κουβαλώντας τη σκιά σου, ευτυχισμένος να είσαι... γιατί αγαπάς.

Ατιτλο

2011-11-03T18:51:00.001+02:00

Κλείνω τα μάτια και σε φέρνω εδώ, χάνομαι στα γαλανά σου μάτια... Είμαι στα χέρια σου παιχνίδι παιδικό που λαχταρά της προσοχής σου τον καπνό... Κλείνω τα χέρια μου και νιώθω το κορμί σου, μεθώ ανάσα μου στην κάθε σου πνοή. Είσαι η θάλασσα κι εγώ μικρό λιμάνι στων κυμάτων των μαλλιών σου, κάπου, ζω... Είμαι άγγελος σου είπα ... μα είπα ψέμα... Χώμα είμαι που ψήθηκε.. πηλός... στα χείλη σου

Κόκκινο πέπλο

2011-11-02T21:27:00.002+02:00

Είχε ένα υπέροχο κορμί φρεσκολουσμένο, αστράφτανε τα μάτια από πόθο και το φιλί, σαν άνεμος, την είχε κυριεύσει… Το κόκκινο ενδύθηκε το πέπλο… μόνο και στο παράθυρο σκαρφάλωσε του έκτου ατενίζοντας, μεσάνυχτα, τα λίγα φώτα… το ένα πόδι στο κενό, μετέωρο… Μία ηδονή γλυκιά σα μέθη της γαργαλούσε τα ταραγμένα στήθη μα μες την ζάλη την γλυκιά, η δύστυχη δεν είχε σωστά το βάρος της ζυγίσει… [Νικ

ατιτλο

2011-10-15T13:45:00.001+03:00