Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου

24/7/15

Στιγμές



Έγειρε το κεφάλι σαν φτερούγα πτηνού στον άνεμο…  τόσο αυθόρμητα, τόσο αβίαστα, αφήνοντας την δύναμη του άνεμου της μοίρας να ορίσει την ψυχή της..  για λίγα μόνο δευτερόλεπτα.  Για λίγα μόνο δευτερόλεπτα, χωρίς τρόμο, φόβο, αγωνία, χωρίς προσμονές κι ελπίδες. Μία στιγμή λευκή, με όλα τα επιπρόσθετα να καταργούνται στο άχραντο φως  της.  Έγειρε το κεφάλι κι ήταν σαν να επέπλεε στον άνεμο, τον αρχαίο αυτόν άνεμο που είναι μαζί και μάνα, και πατέρας και αδελφός, και εραστής..  και σύντροφος και φίλος. και μαζί τίποτε από όλα αυτά… που στην πνοή του δεν είσαι άλλος παρά ο εαυτός σου αγέννητος, αθώος, και μέσα στην αθωότητά του παντοδύναμος κι όμορφος - γιατί τίποτα δεν του λείπει, τίποτα δεν ζητά. Όμως όλη αυτή η ευτυχία δεν βάστηξε παραπάνω από τα λίγα αυτά δευτερόλεπτα. Ύστερα ο άνεμος  συμπτύχτηκε σε έναν μαύρο  ωκεανό, συνέθλιψε το λευκό φως, το σκόρπισε  σε μύριες μικρές αντανακλάσεις στο μέγεθος μύτης βελόνας στα σωθικά του…  και την σκέπασε.
Βλέμματα αγνώστων – αδιάφορα, αρπαχτικά, ύποπτα… ύποπτα για μια απάτη ή αγάπη μεγάλη.. Βλέμματα αγαπημένων και γνωστών που παραγνωριστήκανε και χάσανε την δύναμη εκείνη που τρέλαινε τις πυξίδες υποτάσσοντάς τες στην  μαγνητική έλξη της καρδιάς.  Όλα τακτοποιημένα, κι όλα σε λάθος θέση…  κι έτσι ενώ γνωστά – άγνωστα.
Θα μπορούσε να γκρεμίσει το σπίτι, να τα παρατήσει όλα και να φύγει λεύτερη ίσως, μα λεύτερη για πόσο; Μέχρι να της τελειώσουν τα χρήματα, να φθαρούν  τα ρούχα και τα παπούτσια της, να αρχίσει να κρυώνει ή να αρρωστήσει ακόμα; Ελεύθερη για μια βραδιά, μια μέρα, μία εβδομάδα.. Μα στο τέλος της νύχτας, της μέρας, της εβδομάδας, θα ήταν υποχρεωμένη να παραδεχτεί την άγνοιά της, την μοναξιά, τα δεσμά. Τα δεσμά της. και καθώς θα έχει διασαλεύσει το σύμπαν της, θα είναι δυο φορές πιο μόνη, πιο προδομένη, πιο τρομαγμένη  εντός της φυλακής της. Μια φυλακή που χτίστηκε με τις πιο αθώες και ωραίες προθέσεις. Προθέσεις που στην πορεία γίνανε ωραία παράθυρα, ωραίες κουρτίνες ασορτί με το σαλόνι, ωραία ρούχα, ωραίο πατάκι στην πόρτα. Αν είχε φωνή θα φώναζε: «σας παρακαλώ, μπείτε με τα πόδια γυμνά.. κάποιος να με αγγίξει στην μοναξιά μου».