Ο κόσμος που αγαπώ, είναι ένας κόσμος θρυμματισμένος. Ένας κόσμος, που οι γωνίες του έχουν σπάσει κι αμβλυνθεί, και τα κομμάτια του μπορούν γι’ αυτό, να ταιριάξουνε με ατελείωτους τρόπους, αποκαλύπτοντας το σκοτάδι μέσα μας, αλλά και το φως που ζει στο σκοτάδι, όπως η φωτιά ζει κι ονειρεύεται μέσα στη στάχτη.
Ο κόσμος που αγαπώ, δεν έχει «εγώ». Είναι θάλασσα, άνεμος, χωνεμένο χώμα και στάχτη μαζί. Δεν έχει μία μορφή, έχει άπειρες, κι όμως, όλος ο κόσμος αυτός χωρά στα μάτια σου, στο βλέμμα σου, που δίνει υπόσταση σε όσα γίνανε, γίνονται, κι εκείνα που ίσως γίνουν, ίσως και δεν τα ζήσουμε ποτέ. Κι ωστόσο είναι όλα εδώ: ανυπαρξία κι ύπαρξη, κατάρα και προσευχή.
Ο κόσμος που αγαπώ, αναδύεται μέσα από την ασάφεια των σχημάτων, που σμίγουν και σμίγουν, όσο περισσότερο χάνομαι. Η μουσική του κόσμου αυτού είναι ο παλμός κάθε συμπαντικής κίνησης, που ζωγραφίζει πέρα από τα όρια της φαντασίας, η ενέργεια, που απόχρωσή της είναι κι αυτό που ονομάσαμε «ζω».
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου