Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου

6/3/10

εκ των Έσω

Έτσι πέφτουν οι πόλεις:
Όπως πέφτει η μια στιγμή πάνω στην άλλη...
Έτσι χάνονται οι ζωές... σαν πόλεις.
Στη πλημυρίδα στιγμών που δε ξεχωρίσανε
η μια από την άλλη.
"Όχι, δεν ήταν ίδιες"... θά΄θελες να πεις.
Και προσπαθείς να ξεχωρίσεις το δάκρυ από το χαμόγελο,
το γκρίζο από το κόκκινο και τη μνήμη από την επόμενη μέρα.
Κι ακούς τον ήχο να επιστρέφει κενός, άδειος, γελείος.
" Όχι δεν ήταν ίδιες"....
Κι ύστερα σηκώνεσαι το πρωί, ετοιμάζεσαι,
μια γρήγορη ματιά στον καθρέφτη.
Κάποτε ήταν ακόμα μόνο βιασύνη.
Τώρα αποστροφή..
Ψηφίδες του χρόνου που πέφτουν
που δεν αγαπηθήκαν αρκετά.

Κι αυτά τα μάτια..
Φοβάσαι να τα κοιτάξεις.
Στο δάσος τους
κρυμένο το παιδί σε περιμένει.
Δε θες να το δεις.. δε θες να θυμάσαι..

Κι έτσι αντί να βαδίζεις ανάμεσα στις μέρες
είναι οι μέρες που προελαύνουν
- σε προσπερνάνε.
Αδιάφορος.. αόρατος είσαι γι αυτές.
Ένας κόσμος που ακούγεται πίσω απ' τις κουρτίνες...
Αχνά.. πιο αθόρυβα κι απ' ότι χτυπά η καρδιά...

Έσι αλώνονται οι πόλεις. Όπως οι ανθρώποι.
Εκ των Έσω.....

3 σχόλια:

O astegos aggelos... είπε...

"Κρυμένο το παιδί σε περιμένει..."

Νικόλα μου μη χάνεις κ μη ξεχνας το παιδί μέσα σου..με ότι αυτό συνεπάγεται;))

O ζαχαρένιος σου άγγελος*

Νικόλας Παπανικολόπουλος είπε...

Αγγελάκι μου, δε το ξεχνώ! :)
Σε ευχαριστώ! ;)

Diwnhs είπε...

Φίλε μου Νικόλα... αυτό που μου αρέσει σ΄εσένα είναι ότι αναμετριέσαι με τους "ελέφαντες" της νόησης και της καρδιάς κι εμείς από κάτω φωνάζουμε - όπως στα ανέκδοτα με τα μυρμήγκια και τον ελέφαντα - : "Πάνω του Μήτσο!!!!!!!"

:)))))))

Να είσαι καλά!!!!......