Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου

17/7/08

σε τόπο αγαπημένο..

Γεννήθηκε σε κόσμο ξένο, άγνωστο.
Στην αρχή του φερόντουσαν με προσοχή,
μα γρήγορα βαρεθήκανε και τον παρατήσανε.
Σαν νεοσσό που βρήκανε παιδιά
κι αφού καλά καλά παίξανε μαζί του,
τον προσπεράσανε βαριεστημένα.
Ίσως και να ήταν νεοσσός,
ίσως και να είχε φτερούγες λευκές
γιατί στα όνειρά του έβλεπε όλο να πετάει,
γύρω από κείνη, στα φτερά την τύλιγε
και η ευτυχία απόλυτη, το αίμα γινότανε φως.
Στα όνειρά του. Μα το όνειρο την αυγή,
που ξύπναγε στο γεμάτο σκόρπια πούπουλα
κρεβάτι, μόνος, με πόνο άλλαζε.
Μια μέρα φύσηξε άνεμος,
κι από το ανοιχτό παράθυρο
είδε σα σπασμένα κλωνάρια
τα φτερά του να κόβονται, σαν ξερόκλαδα,
και να καταλήγουν βάρκες λευκές στη θάλασσα.
Τις είδε να βουλιάζουν.
Πλέον δεν είχε χέρια μήτε όνειρα.
Αμίλητος ένα πρωινό, άλλο,
όταν όλα δείχνανε πως τα ναυάγια είχανε σβηστεί μέσα του,
κίνησε κι έφθασε ξυπόλητος στη θάλασσα μπρος.
Το δάχτυλα των ποδιών,
σχεδόν βουλιάξανε στη βρεγμένη άμμο.
Μέρες, μήνες, χρόνια,
έμεινε εκεί να αγναντεύει τα χαμένα όνειρά του.
Μέχρι που η θάλασσα τον ερωτεύτηκε,
σκαρφάλωσε στον λαιμό, τα μαλλιά,
τον αγκάλιασε και τον φίλησε.
Δυο λευκές φτερούγες μοιάζαν τα κύματα
καθώς τον θάβανε σε τόπο αγαπημένο..

10 σχόλια:

jacki είπε...

Ανατρίχισα. Υπέροχο. Σε τόπο αγαπημένο κι εγώ θέλω να με φιλήσει η γη ώσπου να χαθώ βαθιά της.
Με συγκίνησες πρωί πρωί. Αλλά μου χρειαζόταν.
Καλημέρα.

Penthesileia είπε...

Καλημέρα Νικόλα
Όμορφο και θλιμμένο
Σου στέλνω ένα χαμόγελο να το ανταποδώσεις στη μέρα
:)

Naya είπε...

Ποσο μοιαζει ο ερωτας με το θανατο ε?
Θλιμμενο..

georgia_nefeli είπε...

Kαλε μου, αναριγισα, σιγκηνιθηκα...
εχω γεμισει απο τις εικονες σου και εχω πλημιρισει απο τα συναισθηματα που με τοση ομορφια αποθεσες στην καρδια μου...μελαγχολικα, θλιμμενα, μοναχικα.......αλλα με ενα τελος αισιοδοξο....αγαπη μικρε....αυτο και μονο αυτο εχει σημασια...

georgia_nefeli είπε...

Aκομα και το τελος Νικολα οταν ερχεται και η καρδια ειναι πλημιρεισμενη απο αγαπη , ακομα και ο Θανατος ειναι ευπροσδεχτος...ενα απο τα ωραιοτερα που εχω διαβασει ...την αγαπη μου

η κοπέλα με το καναρινί φόρεμα... είπε...

Ναι... έτσι είναι, κάθε φορά ένας μικρός θάνατος...
΄
ή έστω μια καινή ζωή αλλού...

http://mariaeyes.wordpress.com/ είπε...

Νικόλα μου στάθηκα @ διάβασα και ξαναδιάβασα...Γιατί?Γιατί?
Και να σκεφτείς Υδροχόε μου ότι σήμερα (εκεί ΕΞΩ)που ο πόνος είναι απίστευτα μεγάλος... Χαιρέτησα μια Μάνα Φίλης...και ξέρεις τι μου είπε κάποια στιγμή?
'Ηταν 'Ατυχη σ΄όλη της την Ζωή σαν να μην πέρασε... ποτέ
Νικόλα κάτι να γίνει, Λέω εγώ!
Την αγάπη μου!
@ Να μάθουμε να ζούμε...Ακούς Πειραιώτη...
"Πανέμορφο το σημερινό σου"

βουλα είπε...

Σκεπάστηκα με εφτά πέπλα για να με ξεσκεπάσεις εφτά φορές Μυρώθηκα με εφτά μύρα για να με μυρίσεις εφτά φορές Σου είπα εφτά ψέματα για να με αφανίσεις εφτά φορές!Ενα απο τα καλύτερα που εγραψες..
Χαμογέλα και βγάλε πάλι φτέρα να πετάξεις....την αγάπη μου πάντα..
φιλε Νικο!

faraona είπε...

Αστραφτερη γραφη Νικόλα μου!
Σου παει το καλοκαιρι...

τα φιλια μου

ΑΝΕΜΟΣΚΟΡΠΙΣΜΑΤΑ είπε...

Σας ευχαριστώ όλους, έναν έναν ξεχωριστά! Είστε πολύτιμοι φίλοι! Καλά να περνάτε ότι κι αν κάνετε.. Την αγάπη μου!