Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου

10/11/10

Ατιτλο

Ποιο όνειρο σου θάμπωσε το βλέμμα
και ταξιδεύουν στην ομίχλη οι καιροί;
Η θάλασσα έγινε λίμνη στην καρδιά σου
και γω βαρκάρης χωρίς επιστροφή.

Στα βλεφαρά σου ο ουρανός κοιμάται
άστρα υγρά γλυστράνε στο πιοτό,
καίνε με φωτιά τα σωθικά σου
και φτιάχνουν κάστρα μέσα στον καπνό.

Προσμένει ο χάροντας το χέρι να απλώσεις
και τρυφερά με τα μαλλιά να στολιστεί,
ένα φιλί που τόλμησες να δώσεις,
έχει στα χείλη σου γίνει πια πληγή.

Ξένες οι λέξεις, σωπάσανε στη θλίψη
μ΄ασήμι σου υφάνανε σϊωπή.
Πάει καιρός που όλοι έχουν φύγει
και η Πανσέληνος η μόνη σου γιορτή.

Κι εγώ που ταξιδεύω στο σκοτάδι
γυρεύοντας ένα σου όνειρο να βρω,
του βυθού σου δεν έχω πια τον χάρτη
και σβήνω όπως όνειρο και γω...

Χωρίς ψευδαίσθηση καμία πως θα με βρουν
πνιγμένο μες την τρέλλα των καιρών.

3 σχόλια:

BUTTERFLY είπε...

Καλωσορισες και παλι Νικολα!

ΦΥΡΔΗΝ-ΜΙΓΔΗΝ είπε...

Αχ...αυτή η τρέλα των καιρών

Καλό σου Σ/Κ!

Φιλί και Γλαρένιες αγκαλιές

Amor Omnia είπε...

to xeirotero einai oi plhges apo ta filia pou den edwses... ap'ta logia pou den eipes...