ατιτλο

Άσπρο σεντόνι τα όνειρα, ανεμίζανε τόσο δυνατά! Το κουρέλιασε ο άνεμος.. Και δεν είναι πια το σεντόνι εκείνο που θα διάλεγες τα τυλίξεις τα δικά σου όνειρα.. Στο τέλος της απελισίας μου δε θυμίζανε όνειρα.. Ξεγελάει τα μάτια, μπλεγμένος σωρός κορδέλες ασύμετρες, άσκημες... βρώμικες. Τι φταις κι εσύ, που να φανταστείς πως αυτό το μπερδεμένο κουβάρι κάποτε ανέμιζε παλευκο... Βωμός του Έρωτα, της Ελπίδας, της Πίστης. Έτσι κι αλιώς από τα τρία, μόνο η σωρός ενός μεγάλου έρωτα απέμεινε.. κι η Αγάπη. Πόσο αόρατη μοιάζει η αγάπη όταν αντί να φορά λαμπερά ενδύματα, ντύνεται με τα ξέφτια νεκρών ονείρων.. Όταν η απόγνωση γίνει το πιο δικό της σώμα.. ..έτσι καθώς μοιάζει ζητιάνα, κι ας μη ζητά παρά να δώσει.. και να δοθεί.

Ατιτλο

Κυλάει άστρα στις φλέβες..
Πως ήθελα να σκορπίσω τον ουρανό
στο σεντόνι...
Να κοιμηθώ στα όνειρά μου
ανάμεσα...
Να μην ξυπνήσω ποτέ
ξανά..

Στα όνειρά μου
ο χρόνος κυλάει
όπως ένα πλωτό ποτάμι.
Ήρεμα κι αργά..
Και κυλάει από τη θάλασσα
προς τις κρυφές πηγές.
Στα όνειρά μου βαδίζω
στα ίχνη ενός παιδιού,
όσο τ' ακολουθώ μικραίνω.
Γίνομαι τόσο παιδί
που ακόμα δεν έχω μάθει
το Άλφα και το Βήτα
το "Θέλω" και τ' Ωμέγα.
Σα χαζό παιδί
που αγνοεί τους νόμους της φυσικής,
βαδίζω ανοίγοντας δρόμους
μέσα από το ταβάνι,
ανάμεσα στ' άστρα...

Κάπου ψηλά, αν κοιτάξετε τις νύχτες
αγνοώντας τη ψεύτικη ηδονή της θλίψης,
θα με δείτε με μια χούφτα φως
στη θέση της καρδιάς μου,
να γελάω..
Κάπου τόσο ψηλά, που θά με βρείτε
στο αίμα σας.. Αν αγνοήσετε
την ψεύτικη ηθική της "αλήθειας".

Ατιτλο

Ρίζες των άστρων προεκτάσεις

και στα κλαδιά σύμπαν ολάκερο βαστάς.

Σπάζουν κομμάτια οι ψυχές που φτερουγίζουν

πιο δυνατά από όσο η ρίζα τους βαθιά.

Στάζουν φως τα κορμιά πάνω στο χώμα,

μα είναι χωμάτινη της ελπίδας η καρδιά.

Θάλασσα ολόκληρη, ποτάμια την οργώνουν

προσευχή η αγάπη στο αίμα τους κυλά.

Ανάσα χτύπος και φιλί και χάδι

τ'ανέμου την αγκαλιά να ευωδιάζει,

Γι αγγέλους γλυκιά είναι μουσική

τ' άνθος που την ρίζα ξαποστάζει..

Κι είναι ο Θεός το όμορφο τραγούδι

η βροχή, ο ποταμός, ο Ωκεανός,

τ άστρα και τα ολόγιομα τα μάτια

ο βράχος η ρίζα κι ο ανθός.

Ατιτλο

Δάκρυσε η νύχτα στην ομορφιά σου
θάμπωσαν, τρεμουλιάσαν τ άστρα από επιθυμία
κι εγιναν πεφταστέρια
στην αγκαλια σου να βρεθούν
Φωτίσανε τα μαλιά, τα χείλη, τα μάτια σου..
...μυρισε ο τόπος γιασεμι...
Μέθυσα να σ ανασαίνω!
Χάθηκα στην αγκαλιά σου
βρέφος,παιδί και άντρας,
όμοια όπως αν είχα ναυαγήσει
σ εξωτική θάλασσα,
κι ολόγυρα γοργόνες κι ασημένιοι πόθοι
να γράφουν στα κύματα
κάτω από ένα τεράστιο φεγγάρι
"Σ αγαπώ!"

Ν. Π. & Ν. Κ.

ατιτλο

Σφραγίζουν οι ψυχές
όπως τα χείλη,
γεφύρι από κερύθρα
υψώνουν
μέλισες δυνατές
ακατάπαυστες του έρωτα
εργάτριες,
πάνω από ποταμούς
αγάπης...
Κυλά, φεγγοβολά
γλυκός ο πόθος
μες τις φλέβες..
Και κατεβαίνουν άγγελοι
το αιώνιο να ξεδιψάσουνε
από τα στήθη και την πνοή,
εκείνων
που γίνανε Ένα
κι Αγάπη!

Επικληση

Ξορκίζω το κακό, οριζω το θέλω,
καίγοντας σφραγίδες και χαρτί.
Επικαλούμαι τον Άνεμο,
τον γεννημένο από στήθη αρχαίων Θεών,
μεγαλύτερων από τον Θεό των Παθών
γιατί Εκείνοι γεννήσαν το Πάθος
που τους κατάστρεψε...
Επικαλούμαι την θεά της Θάλασσας,
τον Λαμπρό Ήλιο, την Σελήνη
και τα Άστρα όλα.
Επικαλούμαι της γης το μαύρο σκοτάδι
τις Ρίζες που γίνανε χώμα
και το χώμα που έγινε Ρίζες.
Μιλώ με γεννιές που υπήρξανε
και γεννιές που θα έλθουν..
Ξορκίζω στο όνομα της Αγάπης,
επικαλούμαι στο όνομα της Αγάπης,
-δεν ελπίζω- πιστεύω, είμαι σίγουρος
στο όνομα της Αγάπης.

Ατιτλο

Κι αν κυματίζει στα στήθη η ελπίδα

είναι τα μάτια ναυαγός μέσα στο φως...

Καίνε τα βλέφαρα στ' ονείρου την λεπίδα

αιμοραγεί αστέρια ο ουρανός..

Κι είναι τα σύννεφα γάζα ματωμένη

να βαστήξουνε παλεύουν τον παλμό,

καθώς στη βαθυκόκκινη τη Δύση

τ' αστέρια μου μετράει ο καημός.

Δάκρυ

Δάκρυ σκοτεινό… γεύση ταξιδιού που πέρασε
κι ένα φιλί που έγινε γλάρος
να κεντάει στα σύννεφα το φως με τις φτερούγες του.
Ποιος τον κοιτά πια τον ουρανό να δει το μήνυμα…
που και το φως της άμμου σκέπασε,
το σκοτάδι των ματιών του… ;

Κι όταν εκείνη απομακρύνθηκε αργά από κοντά του
μόνο εκείνο το δάκρυ φαινόταν στο ημίφως…
ένα δάκρυ κόκκινο που κυλούσε στο αχνό του πρόσωπο
κόκκινο σαν το αίμα που έσταζε από την καρδιά του
κόκκινο σαν τα μαλλιά της που ανέμιζαν στον άνεμο
όπως αυτή ξεμάκραινε…

Και καθώς δε μπόρεσε να ακολουθήσει το άνεμο
που την έσπρωχνε μακριά του
έγινε δροσιά που σκέπασε τα πατήματα της νύχτας...
Με μάτια κλειστά, σφραγισμένο στόμα, χωρίς ν' ακούει,
χάθηκε ακολουθώντας τη νύχτα μέσα του…
Το πρόσωπό του αχνό… θαμπό στο πρώτο της αυγής φως
στου ήλιου τις αιχμηρές αχτίδες… σκόρπισε....

Και κείνο το δάκρυ… ροδοπέταλο
που το πήρε ο άνεμος απαλά
και το ‘μπλεξε στα κόκκινα μαλλιά της
να τη φυλάει σαν φυλαχτό
όταν αυτή κοιμάται…

Κι έτσι συνέχισε όμορφη όπως πάντα… Υπέροχη...
το ταξίδι της στη Ζωή...

---------------------------------
Νάντια Κωνστάντου
Νικόλας Παπανικολόπουλος

ατιτλο

Μακάρι νά μουνα πουλί
στο θρυματισμένο βλέμμα σου
να αναζητήσω ουρανό..
Στο φως που κρύφτηκε
στα κρύσταλλα των άστρων...
Άρωτρο είναι η ψυχή.
Ορίζουν τ΄αυλάκια της την καρδιά...

Και τι είναι ο ουρανός;
Αγάπης μήτρα τον γέννησε.
Τι να φανερώσουν τα άστρα
από της ομορφιάς σου την όψη;
Αχ, να κοπώ, να σωπάσω....
Κρύσταλλο να γίνω, νιφάδα...
Στο έλα της μέρας να σωθώ...

ατιτλο

Λιώνουν τα κορμιά όπως οι ψυχές..
Λιώνουν οι ψυχές σα τα κεριά...
στη φλόγα που ποτέ δε σβήνει..
Έρωτας λέγεται θαρρώ...
μα ίσως, να είναι μόνο
το κόκκινο κρασί που μας ποτίζει
στις φλέβες κυλώντας...
Στις όχθες του πουθενά,
του ποτέ και του πάντα..
Κάτω από την λάμψη των αστεριών.

Μα ίσως πάλι δεν είναι αστέρια..
Δάκρυα είναι..
Ίσως δεν είναι δάκρυα...
Ιδρώτας.
Ίσως πάλι ευχή να είναι..
χάρτινο καραβι που παρέσυρε η βροχή
στ' ανοιχτά..

ατιτλο

Θόρυβος ήμουν...ήσουν σιωπή..
Μπλέξαμε πνοές, στήθη...
Ψυχές...
μελωδία φτιάξαμε..
Κυρτώνοντας όμορφα
τις χρυσές του ήλιου ακτίνες
στα κορμιά μας..
Τόξα φτιάχνοντας..
Και τ' ασήμι του φεγγαριού
κάναμε βέλος
στολίδι στα μαλλιά..
την ματιά.. την καρδιά!...

Καλημέρα.. καληνύχτα..

"Μου ανήκεις" σου είπα... σκοτείνιασαν τα μάτια σου σε αυτή την σκέψη.. τα χείλη σου ρόδο μισάνοιχτο.. Δε μίλησες.. ήταν σα να έλεγες μόνο με τη πνοή σου.. " σου ανήκω" .. έδεσα τα χέρια σου στο κορμί μου... Ανάσανα τη ψυχή σου... μέθυσα από κοιλάδες σκοτεινές, σκοτεινότερες ακόμα κι από τα μάτια σου.. Ανέβηκα εκεί που οι ψηλότερες κορυφές των βουνών δε φτάνουνε, κρατώντας  εσένα ανάμεσα στα δυνατά φτερά μου.. για να  γκρεμιστούμε μαζί ως τον πιο σιωπηλό βυθό. Και λίγο πριν ξεψυχήσεις να σε ακούσω να μου λες: " αγάπα με" .. Πέταξες μαζί μου.. γκρεμίστηκες, ψυχή μου από τον παράδεισο ως την κόλαση της μοναξιάς... Εκεί που οι φλόγες τρέφονται ακατάπαυστα από τις σάρκες, όπως τα κύματα, αέναά, κατασπαράζουν τον μοναχικό βράχο... Όλα τα δέχτηκες.. όλα.. Αμίλητη.. Και γω, σεβόμενος την αξιοπρέπειά σου, δε τόλμησα να ρωτήσω " μ' αγαπάς;" ... Το πρωί, έγειρα πάνω σου, σ' ανάσανα... απαλά άφησα στο μάγουλό σου ένα τελευταίο φιλί.. Κι έφυγα.. Προτού με γνωρίσεις.. στο φως της μέρας. "Φεύγω" σου ψιθύρισα, "προτού χάσεις ότι κράτησες από μένα" ...
Στο δωμάτιο που περάσαμε τη νύχτα, υπήρχε μονάχα μία έξοδος. Μία πόρτα.. ο καθρέφτης σου... πέρασα λοιπόν από την άλλη.. και περίμενα, στωικά να με κοιτάξεις το πρωί στα μάτια.. Ίσως για να δραπετεύσω ακόμα μια φορά, ακόμα πιο μακριά από εσένα.. ακόμα μακρύτερα από εμένα.. Στο ψέμα, πως η ζωή συνεχίζεται κι ύστερα από κάθε αντίο. "Μου ανήκεις" σου είπα... κι όμως.. έφυγα μισός...  Μισός άνθρωπος, μισός άγγελος, μισό εσύ...
Γι’ αυτό σου λέω.. κάθε που θ’ ακούς "καληνύχτα" ν' απλώνεις τα χέρια λέγοντάς μου.. "καλημέρα!"

Ατιτλο

Αφέθηκα στη σιωπή σου..

κι έγινα αόρατος κι εγώ.

Νομίζεις πως σε άφησα

κάπου στα μισά του δρόμου..

Μόνη να βαδίσεις...

"καλύτερα έτσι", σκέφτηκες..

"Βλέπω καθαρότερα την αλήθεια..

σ' αυτό τον κόσμο μόνοι ερχόμαστε,

μόνοι πορευόμαστε..

Εμείς και τα ονειρά μας"...

Πως να μιλήσω,

που η ντροπή μου έφαγε τη γλώσσα;

Πως να σου μιλήσω όταν για άλλη

σου μιλώ..

Σωπαίνω.. κι είναι καλύτερα έτσι...

Ίσως είναι αλήθεια..

Πως σε αυτόν τον κόσμο μόνοι ερχόμαστε..

Μόνοι πορευόμαστε...

Ατιτλο

Δεν άλλαξα...

Δεν κοιμήθηκε η φωτιά...

Ντυμένη στάχτη, σωπαίνει.

Ο άνεμος,

χωρίς να τη προσέξει περνά..

Είναι καλύτερα έτσι..

Το γνώριζες.

Τώρα το γνωρίζω κι εγώ..

Πρέπει μ' αγάπη να κοιτάμε

τον κόσμο..

Μ' αγάπη να βαδίζουμε,

δίχως τα βηματά μας

να σκλαβώνουν ό,τι αγαπάμε.

Πως αλλιώς

θα κοιμόμαστε τις νύχτες,

χωρίς τα όνειρα

να ντύνονται φαντάσματα;

Ατιτλο

Κάθε σου δάκρυ μια πύλη είναι
στον κόσμο των ονείρων.
Ένα πλεούμενο γεμάτο στιγμές,
παρασυρμένο στο ποτάμι του χρόνου.
Κραυγές γεμάτες παράπονο, που σωπαίνουν..
Υγρή φωτιά από το ηφαίστειο της ψυχής σου..

Μια νύχτα, ένα νησί θα γεννηθεί
καταμεσίς του πουθενά..
Γεννημένο από πύρινα δάκρυα,
στιγμές που χάθηκαν,
παράπονα κι όνειρα...
θα σε καλέσει να πας,
ταζοντάς σου τον παράδεισσο..

Θα ακολουθήσω τη σκιά σου
ως εκεί που σβήνει.. στο φως...
Ήρεμα θα κοιμηθώ στα πόδια σου
κουνώντας την ουρά
παριστάνοντας τη συνειδησή σου..
Παρηγορώντας σε για τη φυλακή
που έκλεισες τον παράδεισο..

Μη με κοιτάς σα κτήμα που σ΄ ανήκει...
Η θελησή σου με βαστά...
πάντα μισή.. ανάπηρη να Υπάρξω.
Όχι γιατί δε θέλησα.. Μα γιατί αγάπησα.
Εσένα...

Ατιτλο

Παράξενα, σαν πόλη με κοιτάς.
Ακίνητη να στέκω, στο ταξίδι σου μπροστά..
Κι όμως.. κοιτάς εμένα. Όχι τη θάλασσα...
Ίσως, γιατί μαζί σου τη κουβαλάς..
Εγώ θα σου λείψω... το παράθυρο... η καρέκλα
που στέκομαι κάθε πρωί, κοιτώντας έξω, και κάθε δείλι..
Χαρισέ μου μια σταγόνα βροχής.. Υπόσχομαι..
Δε θ΄αποχωριστώ ποτέ το αρωμά σου.. Συννεφιά μου...
Που η καρδιά μου σε ονόμασε Αγάπη...

Ατιτλο

Από τις άκρες του φεγγαριού θα πιαστώ,
από το φως που στάζουν τα μάτια σου στην καρδιά μου.
Θαρρείς ποτάμι είναι, να γλυστρίσω με καλεί
στη καρδιά σου...
Πατήματα αστερόφωτα, ντυμένα σκιές...
Αόρατα κυλούν από κορφή σε κορφή,
ως τον αδάμαστο βράχο..
Που τόσο γλύκανε το φως σου..
Ποιος μίλησε για βράχο; Σύννεφο είναι πια...
Σκορπίζει το ονομά σου σε όλα τα άνθη..

Ατιτλο

Το τραγούδι σταμάτησε στις άκρες των δαχτύλων σου..
Τελευταία πνοή, ένα δάκρυ... Σκίρτησε η καρδιά.
Και σώπασε.
Άπνοη η χέρσα γη, υποδέχτηκε, πελώριο το φεγγάρι.
Μάτια δεν είχε να κλάψει ο ουρανός...
Φοβήθηκες πως θα βρέξει, άνοιξες ομπρέλα.Μάταια.
Μάτια δεν είχε ο ουρανός πια να σε δει.
Στα κλειστά του βλέφαρα, τυλίχτηκα, να μη βλέπω το φεγγάρι.
Κουκουλώθηκα τη σιωπή, σιωπή μου,
ακολουθόντας στα ονειρά μου, σκιές ονείρων.
"Παράξενο" , είπες, κι έκλεισες την ομπρέλα..
Τα δαχτυλά σου υγρά, θα βρέξει φοβήθηκες..
Δε φαντάστηκες στιγμή, πως φιλιά ήτανε...
ύστατο αντίο, ψυχής.. Μιας προσευχής...
Που σώπασε πια.. και "πάει"..

Άτιτλο

Μέρες τυφλές σκορπάνε τ΄αρωμά τους
και συ, αναμεσά τους
σα το παιδί το φως να κυνηγάς.
Μπλέκονται στα κλαδιά τους οι έγνοιες
ως χαρταετοί,
κι όπως πυκνώνει συνεχώς το δάσος
το νιώθεις,
πως όπου νά΄ναι ο λύκος θα φανεί.
Το φως θα κυνηγάει
σαν εσένα,
το φεγγάρι στα δόντια του τροφή.

Πως να μερέψεις.. πως,
τον λύκο που γυρνά όταν κοιμάσαι
ή όταν ξάγρυπνος αστέρια αναζητάς
και της Σελήνης το ξεσχισμένο πέπλο.
Ένα καθρέφτη
θα σου χαρίσω αν με βρεις,
να βρεις ό,τι ζητάς κι ό,τι γυρεύεις.
Στα μάτια αν με κοιτάξεις θα τον δεις..

Κι ας μη με βρεις.. κι ας μη σε δω..
Το ψέμα μας θα μοιάζει αληθινό.
Κι αν είναι όνειρο η ζωή,
ίσως αργήσει , στο ψέμα, ο λύκος να μας δει.
Κάθε του δόντι ένα δέντρο
που φύτεψε στην ψυχή ο χρόνος.
Τα μάτια του
τυφλά όπως οι σκέψεις...

Σε κοιτά με τα δικά σου μάτια,
όταν δεν έχεις τρόπο να κρυφτείς.

Άτιτλο

Ποια μυστική Ωδή, ξεκλείδωσε τα κόκκινα βελούδινα ενδύματα, βασίλισσά μου γεννημένη στη σιωπή, και ρόδισαν τα μάγουλα από του πόθου το ζεστό χνώτο, προτού ακόμη το μαλακό ακροβάδισμα των δαχτύλων ανταμώσει των αγκαθιών τις αιχμές στου φεγγαριού το κρυφό μονοπάτι;
Δεν είναι όλα στο φως, πλασμένα με φως... Το ίδιο το φως σκοτεινής μήτρας γέννημα είναι... Όπως τα περισσότερα παιδιά του φωτός, σκιές... Και συ έχεις απλώσει τη σκιά σου , συννεφιασμένε έρωτά μου, αγάπης όνειρο... και στη σκιά σου ζω, σκιρτώ, ανασαίνω...
Σύννεφο γίνομαι που ταξιδεύω στους ποταμούς και τις πηγές, τις ασημένιες και πράσινες λίμνες όπου λούζεται η νύμφη των γαλανών σου ματιών, ελπίζοντας, μια στάλα να πιεις από μενα.. Μια στάλα να πιω απ΄το υγρό γυμνό σου κορμί... Μια στάλα φως απ τα ξανθά σου μαλλιά... ανάσα από τα κόκκινα χείλη σου...
Φοβάμαι να πω πόσο με μεθά τ' άρωμά σου, πόσο το χάδι σου, Ψυχή μου, γλυκά μου φαρμακώνει το αίμα, την ζωή μου ορίζοντας..την θέλησή μου...
Μια νύχτα που οι φωτιές θα ανεβαίνουνε ως τον ουρανό, σκεπάζοντας οι καπνοί τη σελήνη, θα χάσεις το δρόμο σου, κόρη του φωτός, και θα έλθεις απέναντί μου.. τις φλόγες κοιτώντας.. παρατηρώντας με ως να μ' έβλεπες πρώτη φορά, πόλη που καίγεται, για να έχει παντού δρόμο να βαδίσει η δική σου Άνοιξη...
Όταν η φωτιά δε θα αφήσει τίποτα όρθιο.. όταν τίποτ' άλλο δεν θα μείνει να κατασπαράξει.. παρεκτός εκείνο που δε μπορεί να γίνει στάχτη, να λυτρωθεί.. η καρδιά μου... ο δικός της χτύπος ωδή στερνή, ατέλευτη, θα ψιθυρίζει τ'ονομά σου.. γλυκά... ήρεμα.. όπως γνωρίζουν οι καρδιές να μιλάνε.. Άλλο από τ' όνομά σου δεν θα ακούγεται... Τίποτε άλλο, παρεκτός την καρδιά σου.. Καρδιά μου!

Ατιτλο

Κάλπικα κέρματα, παλιά φεγγάρια,
στη χούφτα βάσταγες τα βράδια...
Στη τόση θλίψη σου είχα απορήσει
πως λάμπεις όμορφα σαν δύση!

Κάθε φεγγάρι, απ’ τά θαμμένα,
στα μάτια φώτιζε τα περασμένα,
ασήμι γλίστρησε στο μάγουλό σου
και σφράγισε τα χείλη σου κερί.

ατιτλο

Ξέρω πως ήμουν άδικος μαζί σου
στο όνομα της αλήθειας.
Δεχόσουν στωικά το άδικο
στο όνομα της αλήθειας,
επιτρέποντας μου να σε αργοσκοτώνω στο Φως.
"Η αλήθεια" έλεγες " είναι προτιμότερη από το ψέμα".
Να ήξερες αλήθεια πόσο με βόλευε αυτό.
Φορές φορές γινόμουν απίστευτα σκληρός μαζί σου,
ξεπερνώντας με Δούρειο Ίππο την ανοχή σου
τις ανοχές μου.
Δε σε αγάπησα. Δε σε μισώ.
Δε μπορώ να πω, "δε σε νοιάζομαι".
Φαντάζομαι θα σου έκανε καλό μακριά μου.
Όταν γίνομαι κακός σε θέλω κοντά.
Κι όταν θέλω το καλό σου σκληραίνω..
Μα δε συμβαίνει πάντα.
Γιατί δεν είμαι σίγουρος
πιο είναι για σένα το καλύτερο.
Μου λες πως δε σε ξέρω,
μα σε γνωρίζω καλύτερα από εμένα.
Γι αυτό μπορώ τόσο καλά να σε χρησιμοποιώ
κι ενώ σου έχω ανοίξει την πόρτα
κι είσαι έτοιμη να το βάλεις στα πόδια
με μια λέξη να σε βαστώ εδώ..
Χωρίς τίποτα να σου τάζω.
Ακόμη και τώρα, σ αυτό το γράμμα
δε κρύβω την αλήθεια
παρότι φανερώνω περισσότερα
από όσα χρειάζεσαι ή ζήτησες να μάθεις.
Ίσως, επειδή δε θέλω καμία ενοχή
που τόσο σκληρά σου φέρομαι...
Ίσως, γιατί γνωρίζω
πως ακόμα κι έτσι
η θέλησή σου μου ανήκει..